Neeta Patel (UK) summits Mount Everest Base Camp (October 2019)

Neeta Patel (UK) summits Mount Everest Base Camp

Everest Base Camp 2019 by Neeta Patel

Let me start by saying that this trip had been on my proverbial ‘bucket list’ for some 12 years since returning from climbing and summiting Kilimanjaro in 2007. That feeling of achievement was unlike any other I had felt before. Visiting India in 1992 and going up to Nainital and seeing the Himalaya range or ‘massif’ as it is fondly known while pony trekking was a wonderful experience and left a mark in my subconscious. Little did I realise that I would return many years later for an experience that has also left a huge impression in my mind which I will never forget. I have made friends for life and through our stories as a group when we meet up in the years to follow, we will always keep this adventure alive in our minds as something we all shared together.

So, after deciding to sign up for this trek my friends and I began our preparations by joining a Sunday walking group and this helped immensely in preparing our bodies to walk at least 5-6 hours a day. Everest base camp is an endurance trek as it takes 8 days to reach base camp and then a further 3 days to return back to Lukla. I have always kept fit throughout my life mainly by swimming and walking but I was also started spinning which helped with my cardio preparation. I feel that it is so important to focus one’s attention and make a serious effort to get fit before taking on such a challenge like this or any other as there is less worry that aches and pains will spoil the trek and also less worry that an injury could be sustained. We all knew that altitude effects were unknown and that we could not be sure how each one of us would be affected.

The day dawned and we took our flight arriving in Kathmandu and were met by Prem Pandit of Mountain Hawk Trek Ltd. He was our guide and had been recommended to us by friends from the UK so we felt that we were in safe hands. After one night’s rest in the Radisson Hotel we set of early the following day as the flight to Lukla was now from another town called Ramenchap which was some 5 hours away. The roads were not great so the journey was quite tiring and sadly our accommodation was not what it was supposed to be that evening, but we laughed it off and said that our adventure had just started a little early. We would need to get used to a basic standard of living for the next 11 days!
Lukla airport, if one has not heard of it, is on the top ten list of the most difficult landing and take off’s due to the incredibly short runway. I was somewhat apprehensive about this but also knew that the pilots are among the best to be able to fly those small planes.

The flight once we got going was amazing as the views just took our breath away as we approached Tenzing and Hiliary Airport, Lukla. An early arrival allowed us to have an early lunch before we were to start our first days trekking which was to Phakding at 2610meters. It took around 3/4 hours to reach the guesthouse at Phakding. We were all in high spirits and met many other trekkers on route. We enjoyed the fabulous lush scenery around us and the first rope bridge we crossed was a challenge for me. Not that I am scared of heights per se but I did go all slightly jelly legged when I tried to look down at the raging river below us as we crossed. I kept my eyes forward and just walked right across holding onto one side as I crossed. Over the course of the next few days there would another 5 to cross getting higher and higher as the valleys rose around us. I had heard all about these bridges but they would not have stopped me from achieving my goal. The terrain was difficult in parts on this first day but we all preserved and allowed our bodies to start getting accustomed to walking. As we walked, we had to move aside for long lines of animals coming one after the other with their bells ringing to warn us that they were close. These were called Jobkey’s.

A cross breed between Yak’s and cows. We were told that we would see Yaks much higher up as they live at higher altitude and that we needed to be careful and stand next to the mountain side at all times when they pass by so as not to get pushed off into the deep valley below. These animals carried all the supplies needed higher up from food, water to even wood for building. Many porters also passed us by carrying really heavy supplies and this is how they make a living going up and down. We felt for them but this is their way of life and way of earning money for their families. Some would be carrying supplies that were almost double their body weight. On arrival at the first guesthouse, the night time temperatures even at this lower altitude became very cold very quickly and we all became aware of how much colder the nights would become as we continued higher. The sleeping bag provided by Prem was a godsend and incredibly warm and snug, however, that first night was a difficult sleep and I was tossing and turning. My mind was filled with thoughts and it was hard to sleep. I was not alone as we all had much the same problem but the following day dawned and we rose to another bright sunny day. After an omelette and toast for breakfast, it was time to get cracking.

The next day, we were told was going to be much longer as we made our way to Namche Bazaar at 3480metres which is a village housing many trekkers both going up and those coming back from Everest. The terrain on this day was made up of many large boulders and large steps which seemed endless. I just told myself to keep going slowly but surely. This was our first real test of endurance and Prem watched each one of us and made his own mental notes of how we were each getting along as his goal was to get us all to base camp. He advised on the correct clothes and how much water to carry for each leg of each day as water was available when we stopped for lunch so there was no need to carry too much and make our day bags too heavy. He would not let us take of our long sleeves even though it was warm as he advised that it would get colder and that we may not realise this and could catch a chill which could cause a chest infection. This advice as it happened kept us all well and we did not cause any disputes as with over 20years experience he knew what he was talking about. We found other trekkers on route would be taking off all their layers down to just a T-shirt but he was very strict and said that we should look at the Nepalese people who at this time of year were wearing thick down jackets. We also noticed many rescue helicopters flying overhead as Prem said that many get airlifted because they think it is easy and go too fast. A steady consistent approach was my plan for this trek as it is not a race. I knew that my body needed to acclimatize slowly as we progressed day by day and that I should listen to my body too.
On reaching Namche Bazaar, we were gobsmacked at what we saw. Lots of buildings which looked like a toy village of many different colours. It was a very large bustling place with a friendly vibe. There were many different nationalities of people here as this is the base as mentioned for most to stay for two nights. This is also the last place to get good Wifi so we made the most and contacted our friends and family. The following day, we did an acclimatization trek up and got our first glimpse of Everest itself in the far distance. What a sensational feeling to see these incredible views. The skies were blue and clear which allowed us to see these amazing views of all the peaks, Lhotse and Nupste and Ama Dablam are all above 8000 meters. A cloud formation was seen above the peak of Everest itself due to the fact that it is the highest at 8848 meters. That was one of the highlights of the trip overall and a really fun acclimatization trek day.

The next day took us to Tengboche Monastery at 3860 meters. We walked for around 5/6 hours. The first part of the trek was on a fairly flat terrain which hugged the mountainside and almost snaked around and around rising gradually higher as we went. The steep drops on one side as we walked were spectacular to see but scary and so we walked closer to the mountainside. The sun’s rays shone and bounced off the terrain creating magical images and our photos taken on just our phones came out absolutely incredible that day. Again, we saw the peak of Everest in the distance on the first part of this day’s trek. It was today, at the lunch stop that l felt a very slight headache starting. I took a couple of Paracetamol to help and kept my pace very steady and consistent as I did not want altitude to spoil this for me. As it happened, the headache went away and luckily stayed away for the rest of the trip. Headaches at the back of the head tend to indicate that one is becoming affected by altitude whereas at the front it is less so. Something I had not read about prior to the trip but was made aware of by Prem due to his years of experience trekking these mountains ranges. It is important to be self-aware at all times and alert the guide if one is not feeling well. Prem would also check our oxygen levels every evening at dinner to make sure we were all doing well.

On arrival at the monastery, the weather had turned foggy and cold. All we wanted to do was eat and go to sleep. Sleep was becoming a little easier but I don’t think I really slept well on any day during the trek! The monks live up here in this place which felt very isolated and windswept. Barren and cold! The monastery itself was a quiet and reflective place and we were allowed to go inside and view the colourful depictions on the walls of Buddha’s story and life.

The following day’s trek of 6/7 hours took us to Dingboche at 4350 meters. Here, we would spend two nights at Hotel Good Luck as another acclimatization trek was planned the next day. This took us up to 4710 meters in 4 hours and then back down to Dingboche where we had the whole afternoon off to rest. We went to the café which served proper coffee from an industrial sized coffee maker much like one at Starbucks and indulged in tasty cappuccinos watching films about mountaineering. Very surreal! That was a relaxing afternoon and we knew that the next two days would be difficult and long as the altitude and cold became harder and harder as we nearer our goal!

Lobuche was the next destination at 4920 meters and it took some 6 hours along terrain that was now devoid of greenery and becoming glacial and sparse. Black rocks and large boulders abounded and it was tough at times to traverse and very tiring. We walked one behind the other to keep us going and to keep the pace steady. Arrival at the guesthouse that day was such a relief. We knew that the next day was the day we had been walking towards and that we would be reaching base camp. We also knew that the following day would be the longest day of the trek so far and that a good rest was needed. Sleep was better and after the same breakfast that I had had on all the days we started our push forward with an air of anticipation.
It took some 6 hours to reach Gorak Shep where we had lunch. We were a little later than planned and had to eat quickly as it was another 3 hours to base camp from here and then 3 hours back. Prem was worried about the light as walking in the dark is a dangerous proposition and not an option ideally even with headtorches which we had forgotten to take with us in our rush to leave. I must say that these 3 hours felt the longest of the whole adventure as base camp just seemed to take forever to reach. We crisscrossed over wobbly large boulders, wooden bridges traversing glacial waters and past trekkers on route and some already heading back. The terrain was difficult and slow work due to the altitude causing breathlessness and increased heart rate which added to the tiredness that we already felt after the early start. We continued as a team as our goal was getting closer and closer. We encouraged each other to keep going forward. We were all going to get there by hook or by crook. The excitement increased and then we saw it, the large rock stating in red letters, ‘Everest Base Camp at 5364m’. It felt completely surreal on arrival but what exhilaration we all felt. We had all done it!! As a group we celebrated together. Hugged and cheered. As I looked around and up, I could see glaciers and snow-covered mountains surrounding us. It was like a winter wonderland. Jagged peaks of ice rising up in places beyond and just one yellow tent at this time of year unlike the masses that would spring up in April/ May when the climbing season began.

Unlike the summit of Kilimanjaro where one can see for miles and miles on a clear day and it feels like you are actually on top of the world, this was such a different feeling for me. The sense of achievement was immense due to the time it had taken to reach this place and also knowing that I was the first in my family made it a proud moment for me.

We did not have much time as the light was fading. We took as many photos as we could alone, in pairs and as a group, as these memories needed recording so that later we would be able to savour the moments on reflection. Then the trek back to Gorak Shep started. Exhausted but full of joy too. 3 hours back felt like an eternity as we plodded slowly on and on. We finally arrived back to Gorak Shep as the light was fading. It was the longest and the most tiring day of all. I felt totally drained and could not eat very much at all. My energy was all used up. We were all totally shattered. No one really wanted to talk very much but we had to decide whether we wanted to trek to Kala Pattar at 5555meters the next morning at 5am. The weather forecast was poor and Prem advised us that visibility would not be good but that it was up to each one of us to decide. I had already made up my mind that it was not to be for me as I was very aware that the following day we would be starting our 3 day journey back to Lukla and so knowing how tough and gruelling that would be I opted to get as much rest as possible to conserve my energy.

We started the following morning on our return journey in freezing cold temperatures and layered up to keep out the cold. It had started sleeting and the snow was falling as we walked and there was also wind which meant that the snow kept blowing onto our faces. Nobody wanted to talk, I felt like we were on a mission and needed to focus on keeping going, one foot in front of the other. My fingers were getting numb from the cold but onwards I pushed myself. The journey back to Lukla is the same way as we came to base camp. We needed to walk much faster to make up the distance and this would get easier as we descended in altitude but the terrain was still incredibly challenging as it had been getting to base camp. Only this time we had to do it all in less than half the time.
We arrived in Periche at 4200 meters after about 9 hours trekking and it was freezing cold due to the snow. We warmed ourselves in the dining room near the stove fire and ate a hearty dinner. Then it was sleep as best as we could as we all knew that the following day would be just the same, long and gruelling.

It dawned white as it had snowed some more overnight. Again, we layered up and started walking. The wind was less today and the views were also just as amazing with everything covered with a light dusting of snow. Up and down we went, back across the rope bridges and the weather started to feel warmer again and our spirits lifted as we reached Namche Bazaar just as the light was fading again. Looking out over the place we could see all the twinkling lights of the many guesthouses and the stars above were glistening in the sky. Magical!

We were sort of back to civilisation again and had WIFI, yay! All we wanted to do was send photos to all our family and friends telling them that we had all achieved our goal. That was such a great feeling sending those What’s App messages as they had not heard from us for quite a few days. I am sure that they were all relieved to hear from us and proud too.

So, the final day dawned bright and clear. We were excited to know that this was our very last day trekking but we also knew that it was going to be a very long day. However, we were all in good spirits and eager to get going. It took all of my strength and resolve on that final day to reach Lukla. It felt endless as we kept pushing on and on and on. Up steps which seemed never ending this time. Alongside many other trekkers. Those going upwards were excited as we had been some 10 days ago and those coming back like us were also excited to finish and were looking forward to celebrating.
Finally, after some 11 hours or so, we arrived in Lukla. OMG! Oh My God! What a relief that felt like!
We had done it. We were back and tonight there would be dancing and singing and food with all the group along with the porters whom we only saw periodically throughout the journey but who we owed so much too as they had carried our main bags to each camp. They are an amazing group and do such thankless work. We did of course thank them profusely and tipped them most generously so that they could go back to their families and have some time to enjoy and rest after all they would be doing it all again soon with another group of intrepid trekkers like US.

The flight back to Ramenchap from Lukla was welcome and as all I could think about was getting to the Radisson for a long hot shower. We had not bathed for days and the cap on my head was literally stuck to it. LOL!

Prem invited us for a farewell dinner with some traditional Nepalese entertainment which was enjoyable. Tired and fulfilled we retired for a good night’s sleep in warm and comfy beds after the sleeping bags and hard beds in cold rooms that we had endured for 11 days but had so been worth it to be able to say that we had trekked to Everest Base Camp. The next day we were leaving to fly back home.
My adventure had come to an end and I had some amazing memories to cherish with my new found friends for life and share with my family and friends back at home.
My proverbial bucket list came to mind and I put a mental tick against,’ Everest Base Camp Trek’!
I had done it and I told myself, ‘You did really good girl’.

pdf 1. Download Everest Base Camp 2019 by Neeta Patel – English

pdf 2. Download Kilimanjaro Climb, November 2007 by Neeta Patel – English

Congratulations Neeta, what a great achievement !!!

અભિનંદન નીતા, આ એક મોટી ઉપલબ્ધિ છે !!!


નીતા પટેલ દ્વારા એવરેસ્ટ બેઝ કેમ્પ 2019

મને કહેવાનું શરૂ કરો કે આ સફર મારા ચળવળની ‘બકેટ લિસ્ટ’ પર છે, જેનો ઉછાળો 2007 માં કિલીમંજરો પર ચ fromીને પાછો ફર્યા બાદ પાછલા 12 વર્ષોથી થયો હતો. . 1992 માં ભારતની મુલાકાત લેતા અને નૈનિતાલ જતા અને હિમાલયની રેન્જ અથવા ‘મસિફ’ જોતાં જોતાં તે જાણીતું હતું જ્યારે ટટ્ટુ ટ્રેકિંગ એક અદ્ભુત અનુભવ હતો અને તેણે મારા અર્ધજાગૃતમાં એક નિશાન છોડી દીધું હતું. મને થોડું સમજાયું નહીં કે હું ઘણા વર્ષો પછી એવા અનુભવ માટે પાછો ફરીશ જેણે મારા મગજમાં એક મોટી છાપ છોડી દીધી છે જેને હું ક્યારેય ભૂલી નહીં શકું. મેં જીવન માટે અને વાર્તાઓ દ્વારા એક જૂથ તરીકે મિત્રો બનાવ્યા છે જ્યારે આપણે આગળના વર્ષોમાં મળીશું, ત્યારે આપણે આ સાહસને હંમેશાં આપણા મનમાં જીવંત રાખીશું, જેને આપણે બધા સાથે મળીને શેર કર્યું છે, તેથી, આ ટ્રેક માટે સાઇન અપ કરવાનું નક્કી કર્યા પછી, મિત્રો અને મેં રવિવારના વ walkingકિંગ જૂથમાં જોડાઇને અમારી તૈયારીઓ શરૂ કરી અને આણે આપણા શરીરને દિવસમાં ઓછામાં ઓછા 5-6 કલાક ચાલવામાં તૈયાર કરવામાં ઘણી મદદ કરી. એવરેસ્ટ બેઝ કેમ્પ એ એક સહનશક્તિ ટ્રેક છે કારણ કે બેઝ કેમ્પમાં પહોંચવામાં 8 દિવસનો સમય લાગે છે અને પછી લુકલામાં પાછા ફરવામાં વધુ 3 દિવસ લાગે છે. મેં હંમેશાં મુખ્યત્વે તરવું અને ચાલવું દ્વારા મારા જીવન દરમ્યાન હંમેશાં ફીટ રાખ્યું છે, પરંતુ મને સ્પિનિંગ પણ શરૂ કરવામાં આવી હતી જેણે મારા હૃદયની તૈયારીમાં મદદ કરી. મને લાગે છે કે કોઈનું ધ્યાન કેન્દ્રિત કરવું અને આ અથવા કોઈ અન્ય જેવા પડકારનો નિર્ણય લેતા પહેલા ફિટ થવા માટે ગંભીર પ્રયાસ કરવો તે એટલું મહત્વનું છે કારણ કે દુ worryખ અને દુખાવો ટ્રેકને બગાડે તેવી ચિંતા ઓછી છે અને ચિંતા પણ ઓછી છે કે ઈજા ટકી શકે છે. આપણે બધા જાણીએ છીએ કે itudeંચાઇની અસરો અજાણી છે અને અમને ખાતરી નથી થઈ શકી કે આપણામાંના દરેકને કેવી અસર થશે.

દિવસ awડ્યો અને અમે કાઠમંડુ પહોંચતા અમારી ફ્લાઇટ લીધી અને માઉન્ટેન હ Hawક ટ્રેક લિ.ના પ્રેમ પંડિત દ્વારા મળ્યા. તે અમારા માર્ગદર્શક હતા અને યુકેના મિત્રો દ્વારા અમારી ભલામણ કરવામાં આવી હતી તેથી અમને લાગ્યું કે આપણે સુરક્ષિત હાથમાં છીએ. રાડિસન હોટેલમાં એક રાતના આરામ પછી, અમે બીજા દિવસે વહેલી તકે સુયોજિત કર્યો કારણ કે લુક્લાની ફ્લાઇટ હવે બીજા ગામથી રામેનચ anotherપથી હતી, જે લગભગ 5 કલાકની દૂર હતી. રસ્તાઓ મહાન ન હતા તેથી મુસાફરી ખૂબ કંટાળાજનક હતી અને દુર્ભાગ્યે અમારું આવાસ તે દિવસે બનવાનું હતું તેવું ન હતું, પરંતુ અમે તેને હાસ્યથી કહ્યું અને કહ્યું કે અમારું સાહસ થોડું વહેલું શરૂ થયું હતું. આપણે આગલા 11 દિવસ જીવન ધોરણના જીવન ધોરણની આદત પાડવાની જરૂર રહેશે!

લુક્લા એરપોર્ટ, જો કોઈએ તેના વિશે સાંભળ્યું ન હોય, તો તે ખૂબ જ મુશ્કેલ ઉતરાણની ટોચની દસ સૂચિમાં છે અને અવિશ્વસનીય ટૂંકા રનવેને લીધે તે ઉપડશે. હું આ વિશે કંઈક અંશે ડરતો હતો પણ એ પણ જાણતો હતો કે તે નાના વિમાનોને ઉડાન ભરવા માટે પાયલોટ શ્રેષ્ઠમાં છે. એક વાર ફ્લાઇટ જવાનું અમેઝિંગ હતું કારણ કે તેનઝિંગ અને હિલેરી એરપોર્ટ, લુકલા પાસે પહોંચતાં જ જોવાઈએ અમારો શ્વાસ લીધો. વહેલા આગમનથી અમારા પહેલા દિવસોનો ટ્રેકિંગ શરૂ થવાનો હતો તે પહેલાં વહેલા બપોરના ભોજનની મંજૂરી આપી હતી જે 2610 મીટરે ફકડિંગની હતી. ફાકડીંગ ખાતેના ગેસ્ટહાઉસ પહોંચવામાં લગભગ 3/4 કલાક જેટલો સમય લાગ્યો હતો. અમે બધા highંચા આત્મામાં હતા અને રૂટ પરના ઘણા અન્ય ટ્રેકર્સને મળ્યા. અમે અમારી આજુબાજુના કલ્પિત મનોહર દૃશ્યો માણ્યા અને પહેલો દોરડાનો પુલ આપણે પસાર કર્યો તે મારા માટે એક પડકાર હતો. સે દીઠ seંચાઈથી મને ડર લાગે છે તેવું નથી પરંતુ જ્યારે આપણે ક્રોસ કરતા હતા ત્યારે નીચેની રેગીંગ નદીને જોવાની કોશિશ કરતી વખતે હું થોડો જેલીવાળો થઈ ગયો. મેં આંખો આગળ રાખી અને જ્યારે હું ક્રોસ કરતો ગયો ત્યારે એક તરફ હોલ્ડિંગથી સીધા જ ચાલ્યો. આગામી થોડા દિવસો દરમિયાન, ખીણો આપણી આજુબાજુ વધી જતા, asંચા અને gettingંચા થઈને બીજા. જવાનો રહેશે. મેં આ પુલો વિશે બધુ સાંભળ્યું હતું, પરંતુ તેઓએ મારું લક્ષ્ય હાંસલ કરતા અટકાવ્યા ન હોત. આ પ્રથમ દિવસે ભાગો માટે ભૂપ્રદેશ મુશ્કેલ હતો, પરંતુ અમે બધાએ સાચવ્યું અને આપણા શરીરને ચાલવાની ટેવ પાડવા માંડ્યા. અમે ચાલતા જતા, અમે પ્રાણીઓની લાંબી લાઇનો માટે એક પછી એક આવવા લાગ્યા, જેની ઘંટ વાગતા અમને ચેતવણી આપવા માટે કે તેઓ નજીક છે.

આને જોબકી કહેવાતા. યાકની અને ગાય વચ્ચેની એક ક્રોસ જાતિ. અમને કહેવામાં આવ્યું કે અમે યાક્સને ખૂબ altંચાઇએ જોતા હોઈશું કારણ કે તેઓ altંચાઇ પર રહે છે અને અમને નીચે કાળજી લેવાની જરૂર ન પડે તે માટે અમે કાળજી રાખવાની અને પર્વતની બાજુમાં allભા રહેવાની જરૂર છે. . આ પ્રાણીઓ ખોરાક, પાણીથી માંડીને મકાન માટેના લાકડા સુધીની તમામ જરૂરી ચીજવસ્તુઓ લઇ જતા હતા. ઘણા બંદરોએ પણ ખરેખર ભારે પુરવઠો વહન કરીને અમને પસાર કર્યા અને આ રીતે તેઓ જીવનનિર્વાહ કરી રહ્યા છે. અમને તેમના માટે લાગ્યું પરંતુ આ તેમના જીવનશૈલી અને તેમના પરિવારો માટે કમાણી કરવાની રીત છે. કેટલાક એવા પુરવઠો કરે છે જે તેમના શરીરના વજનથી લગભગ બમણી હોય છે. પ્રથમ અતિથિગૃહ પર પહોંચ્યા પછી, આ નીચલી temperaturesંચાઇએ પણ રાત્રિનું તાપમાન ખૂબ જ ઝડપથી ઠંડું થઈ ગયું હતું અને આપણે બધાં જાગૃત થઈ ગયાં કે રાતનું પ્રમાણ કેટલું ઠંડુ થાય છે, તેમ તેમ ઉંચી રહીશું. પ્રેમ દ્વારા પ્રદાન કરવામાં આવતી સ્લીપિંગ બેગ ગ godડસેન્ડ અને અતિ ગરમ અને સ્નગ હતી, જો કે, તે પ્રથમ રાત એક મુશ્કેલ sleepંઘ હતી અને હું ટ .સ કરી દેતી હતી. મારું મન વિચારોથી ભરેલું હતું અને સૂવું મુશ્કેલ હતું. હું એકલો ન હતો, કેમ કે આપણા બધામાં એક સરખી સમસ્યા હતી, પરંતુ પછીનો દિવસ ઉમટી પડ્યો અને અમે બીજા તેજસ્વી સન્ની ડેમાં ઉભા થયા. સવારના નાસ્તામાં ઓમેલેટ અને ટોસ્ટ પછી, ક્રેકીંગ કરવાનો સમય હતો.

બીજા દિવસે, અમને કહેવામાં આવ્યું હતું કે અમે 80 3480૦ મીટરે નમશે બઝાર તરફ પ્રયાણ કર્યું હતું, જે ઘણાં ટ્રેકર્સ અને એવરેસ્ટથી પાછા આવનારા લોકોનું એક ગામ છે. આ દિવસે ભૂપ્રદેશ ઘણા મોટા બોલ્ડરો અને મોટા પગલાઓથી બનેલો હતો જે અનંત લાગતો હતો. મેં હમણાં જ પોતાને કહ્યું હતું કે ધીરે ધીરે પણ ચોક્કસ જશો. આ સહનશક્તિની અમારી પ્રથમ વાસ્તવિક કસોટી હતી અને પ્રેમ એ આપણા દરેકને નિહાળ્યો અને તેના લક્ષ્યાંક આપણને બધાને બેઝ કેમ્પમાં લાવવાનું હોવાથી તેનું લક્ષ્ય આપણે કેવી રીતે મેળવી રહ્યા છીએ તેની પોતાની માનસિક નોંધો બનાવી. તેમણે યોગ્ય કપડાં અને દરરોજના દરેક પગ માટે કેટલું પાણી વહન કરવું તે અંગે સલાહ આપી કારણ કે જ્યારે અમે બપોરના ભોજન માટે રોકાઈએ ત્યારે પાણી મળી રહેતું હતું તેથી વધારે પડતો વહન કરવાની અને આપણા દિવસની બેગને વધુ ભારે બનાવવાની જરૂર નથી. તે ગરમ હોવા છતાં તેમણે અમને લાંબી બાંયધરી લેવા ન દીધી, કેમ કે તેમણે સલાહ આપી હતી કે તે ઠંડુ થાય છે અને આપણે કદાચ આ વાતનો ખ્યાલ ન રાખી શકીએ અને ઠંડીથી છાતીમાં ચેપ લાગી શકે છે. આ સલાહ જેવું થયું તે અમને બધાને સારી રીતે રાખ્યું છે અને 20 વર્ષથી વધુના અનુભવ સાથે આપણે કોઈ વિવાદો ઉભા કર્યા ન હતા કારણ કે તે જાણે છે કે તે શું વાત કરે છે. અમને જોવા મળ્યું કે રૂટ પરના અન્ય ટ્રેકર્સ તેમના બધા સ્તરો નીચે ફક્ત ટી-શર્ટ પર ઉતારશે, પરંતુ તે ખૂબ કડક હતો અને કહ્યું કે આપણે નેપાળના લોકો તરફ ધ્યાન આપવું જોઈએ કે જેમણે વર્ષના આ સમયે જાડા ડાઉન જેકેટ પહેર્યા હતા. અમે ઘણાં બચાવ હેલિકોપ્ટરો પણ ઓવરહેડ ઉડતા જોયાં કારણ કે પ્રેમે કહ્યું હતું કે ઘણાને એરલિફ્ટ કરવામાં આવે છે કારણ કે તેઓ વિચારે છે કે તે સહેલું છે અને ખૂબ ઝડપથી જાય છે. સ્થિર સુસંગત અભિગમ એ આ ટ્રેક માટેની મારી યોજના હતી કારણ કે તે કોઈ રેસ નથી. હું જાણતો હતો કે મારો શરીર ધીરે ધીરે વધારવાની જરૂર છે કારણ કે આપણે દિવસે ને દિવસે પ્રગતિ કરીશું અને મારે મારા શરીરને પણ સાંભળવું જોઈએ.

નમશે બઝાર પહોંચતાં, અમે જે જોયું તેના પર અમે ગબડ્યા. ઘણી બધી ઇમારતો જે વિવિધ રંગોના રમકડા ગામની જેમ દેખાતી હતી. તે એક મૈત્રીપૂર્ણ વાઇબ સાથે ખૂબ જ હલાવવાની જગ્યા હતી. અહીં લોકોની ઘણી જુદી જુદી રાષ્ટ્રીયતા હતી કારણ કે બેસ રાત્રિ રોકાવાના મોટાભાગના લોકો માટે આ જ આધાર છે. સારી વાઇફાઇ મેળવવાનું પણ આ છેલ્લું સ્થાન છે તેથી અમે સૌથી વધુ બનાવ્યું અને અમારા મિત્રો અને પરિવારનો સંપર્ક કર્યો. પછીના દિવસે, અમે એક ઉત્સાહપૂર્ણ ટ્રેક અપ કર્યું અને એવરેસ્ટની અમારી પ્રથમ ઝલક દૂરથી જ મળી. આ અતુલ્ય દૃશ્યો જોવાની કેટલી ઉત્તેજના છે. આકાશ વાદળી અને સ્પષ્ટ હતું જેણે અમને બધા શિખરોના આ આકર્ષક દૃષ્ટિકોણો જોવાની મંજૂરી આપી, લોહત્સે અને નુપ્સ્ટે અને અમા દબલામ બધાં 8000 મીમીટરથી ઉપર છે. એવરેસ્ટની ટોચની ઉપર એક વાદળની રચના જોવા મળી હતી તે હકીકતને કારણે કે તે સૌથી વધુ 8848 મીમીટર છે. તે એકંદર સફરની એક હાઇલાઇટ્સ હતી અને ખરેખર મનોરંજક liક્લાઇમિટાઇઝેશન ટ્રેક ડે.

બીજા દિવસે અમને 3860 મીમીટર પર ટેંગબોશે મઠમાં લઈ ગયા. અમે લગભગ 5/6 કલાક ચાલ્યા. ટ્રેકનો પ્રથમ ભાગ એકદમ સપાટ ભૂપ્રદેશ પર હતો જેણે પર્વતની આજુબાજુને ગળે લગાવી લીધી હતી અને આસપાસ જતા અને ધીમે ધીમે ધીમે ધીમે .ંચાઇએ જતા અમે જતા હતા. ચાલતાં જતા એક તરફ બેહદ ટીપાં જોવા માટે જોવાલાયક હતા પણ ડરામણા હતા અને તેથી અમે પર્વતની નજીક ચાલ્યા ગયા. સૂર્યની કિરણો ચમકતી અને જાદુઈ છબીઓ બનાવતી ભૂમિને બાઉન્સ કરી અને ફક્ત અમારા ફોન્સ પર લીધેલા અમારા ફોટા તે દિવસે એકદમ અવિશ્વસનીય બહાર આવ્યા. ફરીથી, અમે આ દિવસના ટ્રેકના પ્રથમ ભાગ પર અંતરમાં એવરેસ્ટનું શિખર જોયું. તે આજે, લંચ સ્ટોપ પર હતો કે મને લાગ્યું કે ખૂબ જ માથાનો દુખાવો શરૂ થયો. મેં મદદ કરવા માટે પેરાસીટામોલની એક દંપતી લીધી અને મારી ગતિ ખૂબ જ સ્થિર અને સુસંગત રાખી કારણ કે હું ઇચ્છતો નથી કે meંચાઇ મારા માટે આ બગાડે. જેમ જેમ તે બન્યું, માથાનો દુખાવો દૂર થઈ ગયો અને સદભાગ્યે બાકીની સફર માટે દૂર રહ્યો. માથાના પાછળના ભાગમાં માથાનો દુખાવો એ સૂચવે છે કે વ્યક્તિ altંચાઇથી પ્રભાવિત થઈ રહ્યો છે જ્યારે આગળની બાજુએ તે ઓછું હોય છે. સફર પહેલાં મેં કંઇક વાંચ્યું ન હતું, પરંતુ આ પર્વતમાળાઓની પર્વતમાળા ટ્રેકિંગના વર્ષોના અનુભવને કારણે પ્રેમ દ્વારા તેને પરિચિત કરવામાં આવ્યો હતો. જો કોઈ વ્યક્તિ સારી નથી લાગતી હોય તો માર્ગદર્શકને ચેતવણી આપવી, દરેક સમયે સ્વ-જાગૃત રહેવું મહત્વપૂર્ણ છે. પ્રેમ, દરેક સાંજે ડિનર સમયે અમારા oxygenક્સિજનના સ્તરોની પણ તપાસ કરશે કે નહીં તે સુનિશ્ચિત કરવા માટે કે આપણે બધા સારા છીએ.

મઠના આગમન સમયે, હવામાન ધુમ્મસયુક્ત અને ઠંડુ થઈ ગયું હતું. આપણે જે કરવાનું હતું તે ખાવાનું અને સૂઈ જવું હતું. Leepંઘ થોડી સરળ થઈ રહી હતી, પરંતુ મને નથી લાગતું કે હું ટ્રેક દરમિયાન કોઈ પણ દિવસે ખરેખર સારી રીતે સૂઈ ગયો હતો! સાધુઓ અહીં આ સ્થાન પર જીવે છે જેને ખૂબ જ અલગ અને પવન ફૂંકાતા અનુભવાય છે. ઉજ્જડ અને ઠંડા! આશ્રમ પોતે એક શાંત અને પ્રતિબિંબીત સ્થળ હતું અને અમને અંદર જઈને બુદ્ધની કથા અને જીવનની દિવાલો પર રંગબેરંગી નિરૂપણો જોવા દેવામાં આવ્યાં હતાં.
પછીના 6/7 કલાકનો ટ્રેક અમને 4350 મીમીટર પર ડિંગબોચે લઈ ગયો. અહીં, અમે હોટલ ગુડ લક પર બે રાત વિતાવીશું, કારણ કે બીજા દિવસે બીજી યોગ્યતા ટ્રેકની યોજના કરવામાં આવી હતી. આ અમને 4 કલાકમાં 4710 મીટર્સ સુધી લઈ ગયું અને પછી નીચે ડિંગબોચે ગયો જ્યાં આખી બપોરે આરામ કરવા માટે નીકળ્યો હતો. અમે કાફેમાં ગયા, જેણે સ્ટારબક્સ ખાતેની જેમ anદ્યોગિક કદની કોફી ઉત્પાદક પાસેથી યોગ્ય કોફી પીરસાવી હતી અને પર્વતારોહણ વિશેની ફિલ્મો જોતા સ્વાદિષ્ટ કેપ્પુસિનોમાં સામેલ થયા હતા. ખૂબ જ અતિવાસ્તવ! તે એક આરામદાયક બપોર હતી અને અમે જાણતા હતા કે આગલા બે દિવસ મુશ્કેલ અને લાંબી હશે કારણ કે ourંચાઇ અને ઠંડી વધુ કઠણ અને સખત બની જશે કારણ કે આપણે અમારું લક્ષ્ય નજીક આવે છે!

લોબુચે એ પછીનું લક્ષ્ય 4920 મીમીનું હતું અને તેને ભૂપ્રદેશમાં 6 કલાકનો સમય લાગ્યો હતો જે હવે લીલોતરીથી મુક્ત ન હતો અને હિમનદી અને વિરલ બન્યો હતો. કાળા પથ્થરો અને મોટા પથ્થરો ભરપૂર છે અને તે સમયે પસાર થવું મુશ્કેલ હતું અને ખૂબ કંટાળાજનક હતું. અમને ચાલુ રાખવા અને ગતિ સ્થિર રાખવા માટે અમે એકની પાછળ ચાલ્યા. તે દિવસે ગેસ્ટહાઉસમાં આગમનથી આવી રાહત થઈ. અમે જાણતા હતા કે બીજો દિવસ તે જ દિવસ હતો જે દિવસે અમે ચાલતા હતા અને અમે બેઝ કેમ્પમાં પહોંચીશું. અમને એ પણ ખબર હતી કે પછીનો દિવસ ટ્રેકનો અત્યાર સુધીનો સૌથી લાંબો દિવસ રહેશે અને સારા આરામની જરૂર છે. Leepંઘ વધુ સારી હતી અને તે જ નાસ્તો પછી જે મેં બધા દિવસો પર લીધો હતો તે પછી અમે ધારણાની હવા સાથે આગળ ધપાવવાનું શરૂ કર્યું.

અમે બપોરનું ભોજન કર્યું ત્યાં ગોરક શેપ સુધી પહોંચવામાં લગભગ 6 કલાકનો સમય લાગ્યો. અમે આયોજિત કરતા થોડેક પાછળ હતા અને ઝડપથી ખાવું પડ્યું કારણ કે અહીંથી બેસ કેમ્પ કરવા માટે 3 કલાકનો સમય હતો અને પછી hours કલાક પાછા. પ્રેમને પ્રકાશની ચિંતા હતી કેમ કે અંધારામાં ચાલવું એ એક ખતરનાક દરખાસ્ત છે અને આદર્શ વિકલ્પ નહીં પણ હેડટોર્ચેસ જે અમે અમારી રજા પર જવા માટે અમારી સાથે લેવાનું ભૂલી ગયા હતા. મારે કહેવું જ જોઇએ કે આ 3 કલાકમાં સમગ્ર સાહસનો સૌથી લાંબો સમય લાગ્યો કારણ કે બેઝ કેમ્પમાં પહોંચવામાં હંમેશા કાયમ લાગે છે. અમે કાબૂમાં રાખેલા મોટા પથ્થરો, લાકડાના પુલ, હિમનદી પાણી અને માર્ગ પરના ભૂતકાળના ટ્રેકર્સને આગળ કા andીને કેટલાક લોકો પહેલેથી જ પાછા ફરી રહ્યા છીએ. આ itudeંચાઇને લીધે ભૂખમરો મુશ્કેલ અને ધીમું કામ હતું જેના લીધે શ્વાસની તકલીફ અને હ્રદયના ધબકારા વધ્યા હતા જેણે થાકને ઉમેર્યું હતું જે આપણે શરૂઆતની શરૂઆત પછી પહેલેથી જ અનુભવી હતી. અમારું લક્ષ્ય નજીક અને નજીક આવતું હોવાથી અમે એક ટીમ તરીકે ચાલુ રાખ્યું. અમે એકબીજાને આગળ વધવાનું ચાલુ રાખ્યું. આપણે બધા ત્યાં હૂક દ્વારા અથવા કુકરો દ્વારા ત્યાં જવાના હતા. ઉત્તેજના વધતી ગઈ અને પછી અમે તેને જોયું, લાલ અક્ષરોમાં લખેલું મોટું રોક, ‘એવરેસ્ટ બેઝ કેમ્પ 53 5364m મીટર’. તે આગમન પર સંપૂર્ણપણે અતિવાસ્તવની અનુભૂતિ કરતું પરંતુ આપણે બધાને કેવા આનંદનો અનુભવ થયો. અમે બધા તે કરી હતી !! એક જૂથ તરીકે અમે સાથે ઉજવણી કરી. ગળે લગાડ્યા અને ખુશખુશાલ. જેમ જેમ મેં આજુબાજુ જોયું ત્યારે હું ગ્લેશિયર્સ અને બરફથી coveredંકાયેલા પર્વતોને આજુબાજુ જોઈ શક્યો. તે શિયાળાની વન્ડરલેન્ડ જેવું હતું. પર્વતની iceતુઓ શિખરો બહારના સ્થળોએ ઉપર ઉગે છે અને વર્ષના આ સમયે ફક્ત એક પીળો તંબૂ છે જે સામાન્ય લોકોથી વિપરીત છે જે એપ્રિલ / મેમાં ઉગે છે જ્યારે ચડવાની સીઝન શરૂ થાય છે.

કિલીમંજરોની શિખરથી વિપરીત જ્યાં કોઈ સ્પષ્ટ દિવસે માઇલ અને માઇલ જોઈ શકે છે અને એવું લાગે છે કે તમે ખરેખર વિશ્વની ટોચ પર છો, મારા માટે આ એક અલગ લાગણી હતી. આ સ્થાન પર પહોંચવામાં જેટલો સમય લાગ્યો હતો તેના કારણે સિદ્ધિની ભાવના અપાર હતી અને એ પણ જાણવું કે મારા કુટુંબમાં હું પહેલો છું, તે મારા માટે ગર્વની ક્ષણ બની ગયું.
લાઇટ લુપ્ત થતી હોવાથી અમારી પાસે વધારે સમય નહોતો. અમે એકલા, જોડીમાં અને સમૂહ તરીકે બને તેટલા ફોટા લીધા, કારણ કે આ યાદોને રેકોર્ડિંગની જરૂર છે જેથી પછીથી આપણે પ્રતિબિંબ પરની ક્ષણોનો આનંદ લઈ શકીશું. પછી ગોરક શેપ તરફનો ટ્રેક શરૂ થયો. થાકેલા પણ આનંદથી ભરેલા. Hours કલાક પહેલા એક અનંતકાળ જેવી લાગ્યું કારણ કે આપણે ધીમે ધીમે આગળ વધતા ગયા. પ્રકાશ ફેડ થતો હોવાથી અમે આખરે પાછા ગોરક શેપ પર પહોંચ્યા. તે બધામાં સૌથી લાંબો અને સૌથી કંટાળાજનક દિવસ હતો. મને તદ્દન નિસ્યંદન લાગ્યું અને બહુ જમી ન શક્યો. મારી energyર્જા બધા ઉપયોગ કરવામાં આવી હતી. અમે બધા સાવ વિખેરાઇ ગયા હતા. કોઈ ખરેખર ખૂબ જ વાત કરવા માંગતો ન હતો પરંતુ અમારે તે નક્કી કરવાનું હતું કે આપણે બીજા દિવસે સવારે 5 વાગ્યે કલા પટારથી 55 at55 Kala મીમીટર પર ટ્રેક કરવા માગીએ છીએ કે નહીં. હવામાનની આગાહી નબળી હતી અને પ્રેમે અમને સલાહ આપી હતી કે દૃશ્યતા સારી નહીં હોય પરંતુ તે નિર્ણય આપણાં દરેક પર છે. મેં પહેલેથી જ મારું મન બનાવી લીધું હતું કે તે મારા માટે ન હતું, કેમ કે મને ખૂબ જ ખબર હતી કે પછીના દિવસે આપણે લુકલાની 3 દિવસની મુસાફરી શરૂ કરીશું અને તેથી તે જાણવું કે હું કેટલું અઘરું અને કડક બનવું છું, તે નક્કી કરી શક્યો મારી energyર્જા બચાવવા માટે શક્ય તેટલું આરામ.
ઠંડુ તાપમાન ઠંડું કરીને આપણી પરત યાત્રા પર અમે બીજા દિવસે સવારે શરૂ કરી અને ઠંડીને દૂર રાખવા માટે સ્તરવાળી. તે સૂકવવાનું શરૂ કર્યું હતું અને ચાલતા જતા બરફ પડી રહ્યો હતો અને ત્યાં પવન પણ હતો જેનો અર્થ એ હતો કે બરફ આપણા ચહેરા પર વળતો રહે છે. કોઈ પણ વાત કરવા માંગતો ન હતો, મને લાગ્યું કે અમે કોઈ મિશન પર છીએ અને આગળ જતા એક પગ આગળ જતા ધ્યાન કેન્દ્રિત કરવાની જરૂર છે. મારી આંગળીઓ ઠંડીથી સુન્ન થઈ રહી હતી પણ પછીથી મેં મારી જાતને ધકેલી દીધી. લુક્લા તરફની મુસાફરી એ જ રીતે છે જેમ આપણે બેઝ કેમ્પમાં આવ્યા હતા. અંતર બનાવવા માટે અમારે વધુ ઝડપથી ચાલવાની જરૂર હતી અને altંચાઇએ નીચે ઉતરતાં આ સરળ થતું હતું પરંતુ ભૂપ્રદેશ હજી પણ અતિ ઉત્તેજક હતો કેમ કે તે બેઝ કેમ્પમાં આવવા જઇ રહ્યો હતો. ફક્ત આ સમયે આપણે તે બધું અડધાથી ઓછા સમયમાં કરવું પડ્યું.

લગભગ 9 કલાકની ટ્રેકિંગ પછી અમે 4200 મીટરે પેરીચે પહોંચ્યા હતા અને બરફના કારણે તે ઠંડુ ઠંડું હતું. અમે સ્ટોવ ફાયર નજીક ડાઇનિંગ રૂમમાં જાતને ગરમ કરી અને હાર્દિકનું ભોજન કર્યું. તે પછી sleepંઘ તેટલી શ્રેષ્ઠ હતી જેટલી આપણે જાણી શકીએ કે પછીનો દિવસ ફક્ત તે જ, લાંબો અને કંટાળાજનક હશે.

તે સફેદ થઈ ગયો કારણ કે તેમાં રાતોરાત થોડોક વધુ બરફ પડ્યો હતો. ફરીથી, અમે સ્તરવાળી અને ચાલવાનું શરૂ કર્યું. પવન આજે ઓછો હતો અને બરફની હળવાશથી coveredંકાયેલી દરેક બાબતો સાથેના મંતવ્યો પણ એટલા જ આકર્ષક હતા. ઉપર અને નીચે અમે પાછા દોરડા પુલની આજુબાજુ ગયા અને હવામાન ફરીથી ગરમ લાગવા માંડ્યું અને નમચે બઝારે પહોંચતાની સાથે જ લાઈટ ફરીથી લુપ્ત થઈ રહી હતી ત્યારે અમારી આત્માઓ liftedંચકી ગઈ. આ સ્થળ ઉપર નજર નાખતાં આપણે જોઈ શકીએ કે ઘણાં અતિથિઓ અને ઘરનાં તારાઓ આકાશમાં ચમકતા હતા. જાદુઈ!

અમે ફરીથી સિવિલેશનમાં પાછા આવ્યા હતા અને વાઇફાઇ હતી, હા! અમે ફક્ત અમારા બધા પરિવાર અને મિત્રોને ફોટા મોકલવા માંગતા હતા કે અમે બધાએ અમારું લક્ષ્ય હાંસલ કર્યું છે. તે વ What’sટ્સએપ સંદેશાઓ મોકલવાની ખૂબ જ સારી લાગણી હતી કારણ કે તેઓએ ઘણા દિવસોથી અમારી પાસેથી સાંભળ્યું ન હતું. મને ખાતરી છે કે તે બધા આપણી પાસેથી સાંભળીને રાહત અનુભવતા હતા અને ગર્વ પણ.

તેથી, અંતિમ દિવસ તેજસ્વી અને સ્પષ્ટ થયો. અમે એ જાણીને ઉત્સાહિત થયા કે આ આપણો છેલ્લો દિવસનો ટ્રેકિંગ હતો પરંતુ અમે પણ જાણતા હતા કે તે ખૂબ લાંબો દિવસ રહેશે. જો કે, અમે બધા સારા આત્મામાં હતા અને જવા માટે ઉત્સુક હતા. તે મારી બધી શક્તિ અને સંકલ્પને તે અંતિમ દિવસે લુકલા પહોંચવા માટે લીધો. અમે સતત અને સતત આગળ વધતા જતા તેને અનંત લાગ્યું. પગલાંઓ જે આ સમયે ક્યારેય સમાપ્ત થતું નથી. અન્ય ઘણા ટ્રેકર્સની સાથે. ઉપર તરફ જતા લોકો ઉત્સાહિત હતા કારણ કે આપણે કેટલાક 10 દિવસ પહેલા આવ્યા હતા અને અમારા જેવા પાછા આવનારાઓ પણ સમાપ્ત થવા માટે ઉત્સાહિત હતા અને ઉજવણીની રાહ જોતા હતા.

આખરે, લગભગ 11 કલાક પછી, અમે લુકલા પહોંચ્યા. હે રામ! ઓહ માય ગોડ! જેવી રાહત અનુભવાઈ!
અમે તે કર્યું હતું. અમે પાછા હતા અને આજની રાત ત્યાં બધાં જૂથ સાથે નૃત્ય, ગીત ગાવાનું અને ભોજન કરવામાં આવતું હતું, જેમને અમે સમગ્ર પ્રવાસ દરમ્યાન સમયાંતરે જોતા હતા, પરંતુ જેમણે અમારી મુખ્ય બેગ દરેક શિબિરમાં લઈ લીધી હતી, તેમ તેમ અમે ખૂબ ણી છીએ. તેઓ એક સુંદર જૂથ છે અને આવા આભારવિહીન કાર્ય કરે છે. અમે તેઓનો ખૂબ જ આભાર માન્યો અને તેમને ખૂબ ઉદારતાથી સૂચન કર્યું કે જેથી તેઓ તેમના પરિવારોમાં પાછા આવી શકે અને આનંદ અને આરામ કરવાનો થોડો સમય મેળવી શકે પછી તેઓ યુ.એસ. જેવા બીજા સાહિત્યિક ટ્રેકર્સના જૂથ સાથે ફરી બધા જ કરી રહ્યા હતા.

લ્યુકલાથી રામેનચ toપ તરફની ફ્લાઇટનું સ્વાગત કરવામાં આવ્યું હતું અને હું જેટલું વિચારી શકું તેટલું લાંબી ગરમ ફુવારો માટે રેડિસન જવાનું હતું. અમે દિવસો સુધી નહ્યા ન હતા અને મારા માથા પરની ટોપી શાબ્દિક રીતે તેને વળગી રહી હતી. હા હા હા!
પ્રેમએ અમને કેટલાક પરંપરાગત નેપાળી મનોરંજન સાથે વિદાય રાત્રિભોજન માટે આમંત્રણ આપ્યું હતું જે આનંદપ્રદ હતું. થાકેલા અને પરિપૂર્ણ થયા અમે 11 દિવસ સુધી સહન કરેલા ઠંડા ઓરડામાં સ્લીપિંગ બેગ અને સખત પથારી પછી ગરમ અને આરામદાયક પથારીમાં સારી રાતની forંઘ માટે નિવૃત્ત થયા પરંતુ એટલા માટે તે યોગ્ય હતું કે અમે એવરેસ્ટ બેઝમાં ટ્રેક કર્યું હતું. શિબિર. બીજા દિવસે અમે ઘરે પાછા ઉડાન માટે રવાના થયા હતા.

મારું સાહસ સમાપ્ત થઈ ગયું હતું અને જીવન માટેના મારા નવા મળેલા મિત્રો સાથે વહાલ કરવા અને ઘરે પાછા મારા પરિવાર અને મિત્રો સાથે શેર કરવા માટે મારી પાસે કેટલીક આશ્ચર્યજનક યાદો હતી.
મારી કહેવત ડોલની સૂચિ ધ્યાનમાં આવી અને મેં ‘એવરેસ્ટ બેઝ કેમ્પ ટ્રેક’ ની સામે માનસિક ટિક લગાવ્યો!
મેં તે કર્યું હતું અને મેં મારી જાતને કહ્યું, ‘તમે ખરેખર સારી છોકરી કરી હતી’.

pdf 1. નીતા પટેલ દ્વારા એવરેસ્ટ બેઝ કેમ્પ 2019 ડાઉનલોડ કરો

pdf 2. Download Everest Base Camp 2019 by Neeta Patel – English

pdf 3. Download Kilimanjaro Climb, November 2007 by Neeta Patel – English