Lack of Originality and Innovation

Lack of originality and innovation: This is how India’s perpetual habit of ‘Jugaad’ is anchoring the nation down.

Indians are well capable of arranging makeshifts options instead of innovating new ones. And that’s one of the major reasons why we are famous for our ‘Jugaad’.According to a Global Innovation Index report, Indians lack originality and rely on techniques which have been lying there for ages.

Not only this, India stands last in the list when it comes to full-time researchers. When it comes to investing in new ideas and researches, India only spent 0.82% on R&D from 2005 to 2014.

When it comes to education, we might have the brightest of minds, but our universities and schools lack infrastructure and innovation. While schools around the world are moving ahead with E-classrooms, Indian educational system still follows the traditional way of teaching the majority.

Sure, makeshift arrangements can help us for a shorter span of time, but when it comes to a safe and ‘developed’ future, India is in dire need of a change.

A large proportion of Indian companies just don’t have the policy or human resource capabilities to invest in innovation though the country fares favourably in terms of research and development (R&D) spending when compared with its peers, according to a top World Bank official.

“If you look at how much India invests in R&D as a share of GDP compared to other countries at its level of income per capita, it actually doesn’t do badly,” said William Maloney, chief economist for equitable, growth, finance and institutions in the World Bank.

Indian IT industrialist and co-founder of Infosys, Narayana Murthy, recently mentioned that there is no ‘earth shaking’ idea that India has given to the world in last 60 years. It’s a grave observation especially coming from a doyen of the IT industry and an eminent entrepreneur.  But Narayana is not wrong. The data strongly corroborates his findings. India fares poorly in all innovation indexes.

India has one of the most hostile environments in the world for driving innovation.

Asia’s third-largest economy stood 54th in a recent ranking of 56 countries on the basis of how their domestic policies support global innovation. The report  by the Information Technology and Innovation Foundation (ITIF), a technology policy think tank, includes countries that make up close to 90% of the world’s economy. This is the first time ITIF has compiled such a report.

“Thailand, China, India, Argentina, and Russia field policies that detract the most from the global innovation system. These countries make the most extensive use of trade barriers and other distortions while providing weaker environments for intellectual property protection,” the report said.

It examined 14 factors that favour domestic innovation and have a global impact, such as supportive tax systems and investment in research and development (R&D) and human capital. It also assessed 13 other factors—like forced localisation and weak intellectual property protection—that have negative effects on global innovation.

  1. Taxes

India is on top of the list of countries ranked on the basis of its generous R&D-related tax incentives. However, it lacks innovation because it lags in other areas such as collaborative R&D tax credits (offered on expenditures made to support research at universities, national labs, and research consortia), and encouragement to commercialise innovation, rather than just for the research.

  1. Human capital

A key reason why India lags in innovation is because the country spends the least compared to other countries on primary and secondary education. The Indian government spends just $1,248 (Rs84,978) per student on primary and secondary education, lower than even Vietnam, Indonesia, or Peru.

However, India is somewhere in the middle when it comes to countries with top-ranking universities. At 25, India is ahead of countries such as Argentina, Brazil, Poland, and Kenya, with 17 of the top 800 world-ranked universities, the report said, without naming the institutions.

Still, the number of researchers in the country stands at a paltry 15 per 100,000 people, placing India among the bottom five in this category. India is also among the bottom six countries on the rankings when it comes to total citations—an academic document that is referenced by subsequent academic research—per 1,000 citizens.

Why is it that India, even with its huge demographic dividend, is not able to break the glass ceiling? And more specifically, what socio-cultural barriers hinder innovation in our country?

Here below are five key socio-cultural comparatives that may give us real answers:

  1. Salary substitution business versus entrepreneurship

The socialist bias in our post-independence economic policy ensured a sense of skepticism towards private enterprises. Add to this the challenge of large subsistence farming populace, low formal education levels and limited number of government jobs.   And so it evolved that commodity trading, repair shops, and retailing became the staple for anyone with an appetite for ‘business’ – lower investment, faster cash flow, no innovation risk and much less government dependence. These were in the true sense merely ‘salary-substitution businesses’ that aimed to create cash flow to maintain the promoter’s lifestyle. The first couple of million in profits from the business went into purchasing a house or car.  Subsequent millions went into a second house and car, and so forth.

However, innovative enterprises require reinvestment of earnings into the business. India’s cumbersome government policies and bureaucratic challenges ensured anyone venturing into manufacturing needed a pocketful of ‘chai paani’ (bribes) instead of ideas and an enterprising spirit. Most people gave up. They were happy to have salary-like cash flows under the guise of business. Real entrepreneurship went missing. Today, we continue to be at the lower end of the business value chain, BPO and software services included.

  1. Bargain hunters versus premium payers

The genesis of ‘more for less’ attitude of Indian consumers lies more in low per capita income than in our much-celebrated ability to evaluate ‘real value’. Bargain hunting may be a good way to exemplify the boons of capitalism or illustrate demand-supply concepts but deeper down it’s a bane for innovation. Innovation demands long-term investments and to be sustainable it depends on the market’s ability to encourage and pay a premium. If the market isn’t ready to pay for that upgraded Intel chip or iPhone, the Moore’s Law can never be true.

The markets in India have a bias for ‘more for less’ and hence the incentive for a small business to invest in new technologies becomes constrained as well. Even at the top of entrepreneurship pyramid, i.e large corporations, the weak culture of innovation ensured there were no role models for MSMEs. These large companies faced a similar market – the bargain hunters – and as a result squeezed the smaller suppliers with lower margins instead of collaborative product developments. They encouraged lower cost over innovation, using the euphemism of improved efficiency. This is true even today in most manufacturing sectors, particularly Indian automobile supply chains.

  1. Safe players versus risk takers

The absence of social security, poor insurance penetration, and rudimentary agricultural practices that depend largely on monsoon, have ensured the battle for the family is still about basic necessities and not creation. Innovation demands creativity. Following a path of creativity is risky. This battle for basics leads to a preference for predictable paths and a collective culture that discourages deviation from the known. And for those who did try breaking the mould (and failed) didn’t receive a pat on the back of “well tried”.  They instead got many versions of “I told you so!” Thus we have created a ‘safe playing’ society – routine education paths, routine jobs and routine businesses. Risk-taking has been a taboo! It still is, for both businesses and individuals. It starts from schools and continues thereafter.

  1. Money lenders versus financial enablers

The SME lending models across the formal financing sector give high weightage to vintage, profit and, most importantly, collateral security. There is little to nil importance given to strong ideation and ability to innovate. With this mindset, its difficult for banks to appreciate or evaluate balance sheet intangibles like goodwill and intellectual property (IP). The financiers have frowned upon diversification and encouraged ‘follow the routine’. It is difficult for any small enterprise to find adequate financial backing for a Greenfield project without collateral. The parallel finance system was limited to money lenders, where the interest you paid quickly grew bigger than the principal itself, even before you could say “show me the money”. With the advent of angel investors and VCs, access to capital has evolved in last few years, especially for new age tech and IT-enabled startups. For small manufacturing businesses, the situation is no different, even today.

  1. Hypocrisy versus democracy

In his recent commentary on section 377 of the Indian Penal Code, MP Shashi Tharoor quoted his father on India being both the largest democracy and largest hypocrisy. It’s caustic but has a bitter truth and apt reference for our case on poor innovation. At one point, we ensured the exit of videshi (foreign) companies under the pretext of encouraging swadeshi (indigenous) but continued fancying imported gadgets and imported cosmetics. We desperately needed capital and technology but criticised FDI.

Watercooler discussions often quoted Singapore as an example of cleanliness but we continued to throw garbage, roadside or road middle, as per convenience. Indian businessmen talked about honesty but were okay to grease the system, as long as their substandard products were accepted in government orders. Protectionism from better technology from outside seemed like a birthright. They were against the burden of corruption but ‘doctoring’ of financial statements to evade tax seemed no burden on conscience! Then there were willful defaulters who under the guise of ‘legitimate’ businesses took advantage of inefficient laws and judicial processes.

While the system was the way it was, the MSMEs have a share in the blame too. The only time they seem to have acted collectively was to protest a levy or imports, and rarely against the unreasonable demands of a corrupt officer. There is hardly any self-regulation that umpteen industrial associations undertake. The beauty of democracy is in responsible collectivism. Imagine if all the MSMEs in an industrial area decide not to cave in to the demands of the corrupt sales tax assessor or the blackmailing of the pollution control board officer! The beauty of hypocrisy is in half-truths and conveniences. It has been a convenient arrangement that encouraged the status quo and, by extension, eliminated the need to innovate.


મૌલિક્તા અને ઇનોવેશનની

અભાવ મૌલિક્તા અને નવીનતાના અભાવ: આ રીતે જ ‘જુગાદ’ ની ભારતની કાયમી ટેવ દેશને નાબૂદ કરી રહી છે.

ભારતીયો નવું નવીનીકરણ કરવાને બદલે એશિફ્ટ્સ વિકલ્પો ગોઠવવા માટે સક્ષમ છે. અને તે એક મુખ્ય કારણો છે કે આપણે શા માટે અમારા ‘જુગાદ’ માટે જાણીતા છીએ.

ગ્લોબલ ઇનોવેશન ઇન્ડેક્સના અહેવાલ અનુસાર, ભારતીયોમાં મૌલિક્તા હોતી નથી અને યુગમાં ત્યાં રહેલી તકનીકો પર આધાર રાખે છે.

ફક્ત આ જ નહીં, જ્યારે સંપૂર્ણ સમયના સંશોધકોની વાત આવે ત્યારે ભારત આ યાદીમાં છેલ્લું સ્થાન ધરાવે છે. જ્યારે નવા વિચારો અને સંશોધનોમાં રોકાણ કરવાની વાત આવે છે,2005 થી 2014 સુધીમાં ભારતએ માત્ર આર એન્ડ ડી પર 0.82% ખર્ચ્યા છે.

ત્યારેજ્યારે શિક્ષણની વાત આવે છે, ત્યારે આપણા મનમાં સૌથી તેજસ્વી હોઈ શકે છે, પરંતુ અમારી યુનિવર્સિટીઓ અને શાળાઓમાં ઇન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર અને નવીનતાનો અભાવ છે. જ્યારે વિશ્વભરમાં શાળાઓ ઇ-ક્લાસરૂમ્સ સાથે આગળ વધી રહી છે, ત્યારે ભારતીય શૈક્ષણિક પ્રણાલી બહુમતી શીખવવાનો પરંપરાગત માર્ગ અનુસરે છે.

ખાતરી કરો કે, કામચલાઉ ગોઠવણો ટૂંકા ગાળા માટે અમને મદદ કરી શકે છે, પરંતુ જ્યારે સલામત અને ‘વિકસિત’ ભાવિની વાત આવે છે, ત્યારે ભારતને પરિવર્તનની ખૂબ જ જરૂર છે.

વર્લ્ડ બેંકના ટોચના અધિકારીએ જણાવ્યું હતું કે ભારતીય કંપનીઓનો મોટો હિસ્સો ફક્ત સંશોધન અને વિકાસ (આરએન્ડડી) ખર્ચના સંદર્ભમાં સંશોધન અને વિકાસ (આરએન્ડડી) ખર્ચના સંદર્ભમાં દેશના ભાડાંને નવોદિતમાં રોકાણ કરવા માટે નીતિ અથવા માનવ સંસાધન ક્ષમતાઓ ધરાવતું નથી.

“જો તમે અન્ય દેશોની સરખામણીએ જીડીપીના હિસ્સાના ભાગરૂપે જીડીપીના હિસ્સાના ભાગરૂપે ભારત કેટલું રોકાણ કરે છે તેના માથાદીઠ આવકના સ્તર પર, તે વાસ્તવમાં ખરાબ રીતે કામ કરતું નથી,” એવું વિલિયમ માલોની, ન્યાયી, વૃદ્ધિ, નાણા અને ચીફ અર્થશાસ્ત્રીના મુખ્ય અર્થશાસ્ત્રી વિલિયમ માલોનીએ જણાવ્યું હતું. વિશ્વ બેંકમાં સંસ્થાઓ.

ઇન્ડિયન આઇટી ઉદ્યોગપતિ અને ઇન્ફોસીસના સહ-સ્થાપક, નારાયણ મૂર્તિએ તાજેતરમાં જણાવ્યું છે કે છેલ્લા 60 વર્ષથી ભારતએ વિશ્વને વિશ્વને આપેલું ‘પૃથ્વી ધ્રુજારી’ એવું કોઈ વિચાર નથી. તે એક ગંભીર અવલોકન છે, ખાસ કરીને આઇટી ઉદ્યોગ અને એક જાણીતા ઉદ્યોગસાહસિકના ડિયાનમાંથી આવે છે. પરંતુ નારાયણ ખોટું નથી. ડેટા તેના તારણોને સખત સમર્થન આપે છે. ભારત તમામ નવીકરણ સૂચિઓમાં નબળી રીતે ભાડે આપે છે.

નવીનતાને ચલાવવા માટે વિશ્વની સૌથી પ્રતિકૂળ વાતાવરણમાં ભારત એક છે.

તાજેતરમાં 56 દેશોની યાદીમાં એશિયાની ત્રીજી સૌથી મોટી અર્થવ્યવસ્થા 54 મી સ્થાને રહી છે, જેના આધારે તેમની ઘરેલું નીતિઓ ગ્લોબલ ઇનોવેશનને કેવી રીતે ટેકો આપે છે. ઇન્ફોર્મેશન ટેક્નોલૉજી એન્ડ ઇનોવેશન ફાઉન્ડેશન (આઈટીઆઈએફ) દ્વારા એક ટેક્નૉલોજી પોલિસી થિંક ટાંકી દ્વારા અહેવાલ (પીડીએફ), તે દેશોનો સમાવેશ કરે છે જે વિશ્વના અર્થતંત્રના લગભગ 90% જેટલા છે. આઈટીઆઈફે આ પ્રકારની રિપોર્ટ કમ્પાઇલ કરી તે પહેલી વાર છે.

“થાઇલેન્ડ, ચીન, ભારત, આર્જેન્ટિના અને રશિયા ક્ષેત્રની નીતિઓ વૈશ્વિક નવીનતા પ્રણાલીમાંથી સૌથી વધુ અવગણના કરે છે. આ દેશો બૌદ્ધિક મિલકત સુરક્ષા માટે નબળા વાતાવરણ પૂરાં પાડે છે, જ્યારે વેપાર અવરોધો અને અન્ય વિકૃતિઓનો વ્યાપક ઉપયોગ કરે છે.

તે 14 પરિબળોની તપાસ કરે છે જે સ્થાનિક નવીકરણ તરફેણ કરે છે અને વૈશ્વિક અસર ધરાવે છે, જેમ કે સહાયક ટેક્સ સિસ્ટમ્સ અને સંશોધન અને વિકાસ (આરએન્ડડી) અને માનવ મૂડીમાં રોકાણ. તેણે 13 અન્ય પરિબળોનું પણ મૂલ્યાંકન કર્યું – જેમ કે ફરજિયાત સ્થાનિકીકરણ અને નબળા બૌદ્ધિક સંપત્તિના રક્ષણ – જે વૈશ્વિક નવીકરણ પર નકારાત્મક અસરો ધરાવે છે.

1. કરવેરા
ભારત તેના ઉદાર આર એન્ડ ડી-સંબંધિત કરવેરા પ્રોત્સાહનોના આધારે ક્રમબદ્ધ દેશોની યાદીમાં ટોચ પર છે. જો કે, તેમાં નવીનીકરણની અભાવ છે કારણ કે તે ફક્ત સંશોધન માટેના બદલે, આરએન્ડડી કરવેરા ક્રેડિટ્સ (યુનિવર્સિટીઓ, રાષ્ટ્રીય પ્રયોગશાળાઓ અને સંશોધન કન્સોર્ટિયામાં સંશોધનને ટેકો આપવા માટે કરવામાં આવેલા ખર્ચાઓ પર ઓફર કરે છે) અને નવીનતાને વ્યાપારીકરણ માટે પ્રોત્સાહન આપવા જેવા અન્ય ક્ષેત્રોમાં છે.

2. માનવ મૂડી
ભારત નવીનતામાં શા માટે લગાવે છે તે એક મુખ્ય કારણ છે કારણ કે દેશ પ્રાથમિક અને માધ્યમિક શિક્ષણ પર અન્ય દેશોની તુલનામાં ઓછો ખર્ચ કરે છે. ભારત સરકાર પ્રાથમિક અને માધ્યમિક શિક્ષણ પર વિદ્યાર્થી દીઠ માત્ર $ 1,248 (રૂ. 84,978) ખર્ચ કરે છે, વિએટનામ, ઇન્ડોનેશિયા અથવા પેરુથી પણ નીચું છે.

જો કે, ટોચની રેન્કિંગ યુનિવર્સિટીઓના દેશો આવે ત્યારે ભારત મધ્યમાં છે. 25 વર્ષની વયે, ભારત આર્જેન્ટિના, બ્રાઝિલ, પોલેન્ડ અને કેન્યા જેવા દેશોની આગળ છે, જે ટોચની 800 વિશ્વ ક્રમાંકિત યુનિવર્સિટીઓમાંની 17 છે, અહેવાલમાં જણાવાયું છે કે, સંસ્થાઓનું નામ લીધા વિના.

તેમ છતાં, દેશના સંશોધકોની સંખ્યા દર 100,000 લોકોમાં 15 ની સાલ છે, જે આ શ્રેણીમાં ભારતને પાંચમાં સ્થાન આપે છે. કુલ સૂચનોની વાત આવે ત્યારે ભારત ક્રમશઃ છ દેશોમાંથી એક છે – એક શૈક્ષણિક દસ્તાવેજ જે પછીના શૈક્ષણિક સંશોધન દ્વારા સંદર્ભિત છે- 1,000 નાગરિકો દીઠ.

શા માટે ભારત, તેના વિશાળ વસ્તી વિષયક ડિવિડન્ડ સાથે, કાચની છત તોડવામાં સક્ષમ નથી? અને ખાસ કરીને, આપણા દેશમાં સામાજિક-સાંસ્કૃતિક અવરોધો કયા નવીનતાને અવરોધે છે?

અહીં નીચે આપેલી પાંચ સામાજિક-સાંસ્કૃતિક તુલનાત્મક બાબતો છે જે અમને વાસ્તવિક જવાબો આપી શકે છે:

એ વેતન અવેજી વ્યવસાય વિરુદ્ધ ઉદ્યોગસાહસિકતા.

સ્વતંત્રતા પછીના આર્થિક નીતિમાં સમાજવાદી પૂર્વગ્રહ ખાનગી ઉદ્યોગો પ્રત્યે શંકાસ્પદતાની ખાતરી આપે છે. આમાં મોટી વસવાટ કરો છો ખેતીની વસ્તી, ઓછા ઔપચારિક શિક્ષણના સ્તર અને સરકારી નોકરીઓની મર્યાદિત સંખ્યામાં પડકાર. અને તેથી તે વિકસિત થયું કે કોમોડિટી ટ્રેડિંગ, રિપેર શોપ્સ અને રિટેલિંગ ‘વ્યવસાય’ માટે ભૂખમરો ધરાવતી વ્યક્તિ માટેનું મુખ્ય સ્થાન બની ગયું – ઓછું રોકાણ, ઝડપી રોકડ પ્રવાહ, નવીનતાનું જોખમ અને ઘણું ઓછું સરકારી નિર્ભરતા. આ ખરેખર અર્થમાં ‘વેતન-અવેજી વ્યવસાયો’ હતા જે પ્રમોટરની જીવનશૈલીને જાળવી રાખવા માટે રોકડ પ્રવાહ બનાવવાની ધ્યેય રાખે છે. વ્યવસાયમાંથી નફો મેળવનારા પ્રથમ દાયકામાં ઘર અથવા કાર ખરીદવામાં આવ્યા હતા. ત્યાર પછીના લાખો લોકો બીજા ઘર અને કારમાં ગયા, અને આગળ.

જો કે, નવીન ઉદ્યોગોને વ્યવસાયમાં કમાણીના પુન: રોકાણની જરૂર છે. ભારતની બોજારૂપ સરકારી નીતિઓ અને અમલદારશાહીની પડકારોએ કોઈપણ વ્યક્તિને વિચારો અને સાહસિકતાના ભાવના બદલે ‘ચા પાણી’ (લાંચ) ની ખીલીની જરૂર પડે તે માટે ખાતરી આપી હતી. મોટા ભાગના લોકો છોડી દીધી. ધંધાની જેમ, પગાર જેવા રોકડ પ્રવાહને કારણે તેઓ ખુશ હતા. વાસ્તવિક સાહસિકો ગુમ થઈ ગયા. આજે, અમે બિઝનેસ વેલ્યુ ચેઇન, બી.પી.ઓ. અને સૉફ્ટવેર સેવાઓના નિમ્ન અંતમાં રહીએ છીએ.

બી. બર્ગિયન શિકારીઓ વિરુદ્ધ પ્રીમિયમ ચૂકવનારા

ભારતીય ગ્રાહકોના ‘ઓછા માટે’ વલણની ઉત્પત્તિ ‘વાસ્તવિક મૂલ્ય’ નું મૂલ્યાંકન કરવાની અમારી ખૂબ જ પ્રખ્યાત ક્ષમતા કરતાં ઓછી માથાદીઠ આવકમાં વધુ છે. મૂડીવાદની ઉપાસનાને સમજાવવા અથવા માંગ-પુરવઠોના ખ્યાલોને સમજાવવા માટે સોદાબાજી શિકાર એ સારો માર્ગ હોઈ શકે છે પરંતુ નવીનતા માટે તે ઊંડા છે. નવીનતા લાંબા ગાળાની રોકાણોની માંગ કરે છે અને ટકાઉ રહેવાની માંગ કરે છે તે પ્રીમિયમને પ્રોત્સાહન આપવા અને ચુકવવાની બજારની ક્ષમતા પર આધારિત છે. જો બજારમાં તે અપગ્રેડ ઇન્ટેલ ચિપ અથવા આઇફોન માટે ચુકવણી માટે તૈયાર ન હોય, તો મૂરેનો કાયદો ક્યારેય સાચી હોઈ શકે નહીં.

ભારતમાં બજારો ‘ઓછા માટે વધુ’ માટે પૂર્વગ્રહ ધરાવે છે અને તેથી નવી તકનીકોમાં રોકાણ કરવા માટે નાના વ્યવસાય માટે પ્રોત્સાહન પણ અવરોધિત બને છે. એન્ટ્રપ્રિન્યરશિપ પિરામિડની ટોચ પર પણ, મોટા કોર્પોરેશનો, નવીનતાની નબળી સંસ્કૃતિ એમએસએમઇ માટે કોઈ રોલ મોડેલ્સ ન હતી તેની ખાતરી કરે છે. આ મોટી કંપનીઓને સમાન બજારનો સામનો કરવો પડ્યો – સોદાબાજી શિકારીઓ – અને પરિણામે નાના સપ્લાયર્સને સહયોગી ઉત્પાદન વિકાસને બદલે ઓછા માર્જિન સાથે સ્ક્વિઝ્ડ કરવામાં આવ્યા. તેઓએ સુધારેલા કાર્યક્ષમતાના સૌમ્યોક્તિનો ઉપયોગ કરીને, નવીનતા પર ઓછી કિંમતને પ્રોત્સાહન આપ્યું. આજે પણ મોટા ભાગના મેન્યુફેકચરિંગ સેક્ટરમાં, ખાસ કરીને ભારતીય ઓટોમોબાઇલ સપ્લાય ચેઇન્સમાં પણ આ વાત સાચી છે.

સી. સલામત ખેલાડીઓ વિરુદ્ધ જોખમ લેનારાઓ
સામાજિક સલામતી, નબળી વીમા પ્રવેશ અને પ્રાથમિક કૃષિ પ્રથાઓ જે મોટે ભાગે ચોમાસા પર આધાર રાખે છે તેની ગેરહાજરીમાં, ખાતરી કરવામાં આવે છે કે પરિવાર માટે યુદ્ધ હજુ પણ મૂળભૂત જરૂરિયાતો અને બનાવટ માટે નથી. નવીનતા સર્જનાત્મકતા માંગે છે. સર્જનાત્મકતાના માર્ગને પગલે જોખમી છે. મૂળભૂત બાબતો માટે આ યુદ્ધ અનુમાનિત પાથ અને સામુહિક સંસ્કૃતિ માટે પસંદગી તરફ દોરી જાય છે જે જાણીતાથી વિચલનને નિરાશ કરે છે. અને જેઓ માટે મોલ્ડ (અને નિષ્ફળ) ભંગ કરવાનો પ્રયાસ કર્યો છે તે માટે “સારી રીતે અજમાવી” ની પાછળ પીટ પ્રાપ્ત થઈ નથી. તેના બદલે તેમને “મેં તમને કહ્યું હતું” ની ઘણી આવૃત્તિઓ મળી! આમ આપણે ‘સલામત રમતા’ સમાજ – નિયમિત શિક્ષણ પાથ, નિયમિત નોકરીઓ અને નિયમિત વ્યવસાયો બનાવ્યાં છે. જોખમ લેવું એ નિષેધ છે! વ્યવસાય અને વ્યક્તિઓ બંને માટે તે હજી પણ છે. તે શાળાઓથી શરૂ થાય છે અને ત્યારબાદ ચાલુ રહે છે.

ડી. મની લેન્ડર્સ વિ. ફાઇનાન્સિયલ એન્બલેર્સ

. ઔપચારિક ફાઇનાન્સિંગ સેક્ટરમાં એસએમઇ ધિરાણ મોડેલો વિન્ટેજ, નફા અને સૌથી અગત્યનું, કોલેટરલ સિક્યુરિટીને વધારે ભાર આપે છે. મજબૂત વિચારધારા અને નવીનીકરણ કરવાની ક્ષમતાને નમ્રતા આપવામાં બહુ ઓછું મહત્વ છે. આ માનસિકતા સાથે, બેવકૂફ માટે બૅલેટીશીટના ઇન્ટૅંજિબલ્સ જેવા કે સદ્ગુણો અને બૌદ્ધિક સંપત્તિ (આઇપી) ની પ્રશંસા અથવા તેનું મૂલ્યાંકન કરવું મુશ્કેલ છે. ફાઇનાન્સિયર્સ વિવિધતાને આધારે ડૂબી ગયા છે અને ‘રોજિંદા અનુસરો’ ને પ્રોત્સાહિત કર્યા છે. કોઈપણ નાના એન્ટરપ્રાઇઝ માટે કોલેટરલ વિના ગ્રીનફિલ્ડ પ્રોજેક્ટ માટે પૂરતી નાણાકીય સહાય શોધવા માટે મુશ્કેલ છે. સમાંતર ફાઇનાન્સ સિસ્ટમ પૈસા ધિરાણકર્તાઓ સુધી સીમિત હતી, જ્યાં તમે “પૈસા દર્શાવો” તે પહેલાં પણ તમે જે વ્યાજ ચૂકવ્યો તે ઝડપથી મુખ્ય કરતાં મોટો થયો હતો. એન્જલ રોકાણકારો અને વીસીના આગમનથી, છેલ્લા થોડા વર્ષોમાં મૂડીનો વપરાશ વિકસ્યો છે, ખાસ કરીને નવા યુગના ટેક અને આઇટી-સક્ષમ સ્ટાર્ટઅપ્સ માટે. નાના ઉત્પાદન વ્યવસાયો માટે, પરિસ્થિતિ આજે પણ અલગ નથી.

ઇ. હિપોક્રેસી વિરુદ્ધ લોકશાહી

ભારતીય દંડ સંહિતાની કલમ 377 પરની તેમની તાજેતરની ટિપ્પણીમાં, એમપી શશી થરૂરે તેમના પિતાને ભારતનું સૌથી મોટું લોકશાહી અને સૌથી મોટા પડોશી હોવાનું ટાંક્યું હતું. તે કાસ્ટિક છે પરંતુ નબળી નવીનતા પર અમારા કેસ માટે કડવી સત્ય અને યોગ્ય સંદર્ભ છે. એક તબક્કે, અમે સ્વદેશી (સ્વદેશી) ને પ્રોત્સાહન આપવાના ઉદ્દેશ્ય હેઠળ વૈદેશી (વિદેશી) કંપનીઓની બહાર નીકળવાની ખાતરી આપી હતી પરંતુ આયાત કરેલ ગેજેટ્સ અને આયાત કરેલ સૌંદર્યપ્રસાધનોને ચાલુ રાખવાનું ચાલુ રાખ્યું. અમને મૂડી અને તકનીકીની ખૂબ જ જરૂર પડતી હતી પરંતુ એફડીઆઇની ટીકા કરી.

વૉટરકોલર ચર્ચાઓ ઘણીવાર સિંગાપોરને સ્વચ્છતાની ઉદાહરણ તરીકે સૂચવે છે, પરંતુ અમે અનુકૂળતા મુજબ કચરો, રસ્તાની બાજુ અથવા રસ્તા મધ્યમાં ફેંકવાનું ચાલુ રાખ્યું છે. ભારતીય ઉદ્યોગપતિઓએ પ્રામાણિકતા વિશે વાત કરી હતી, પરંતુ જ્યાં સુધી તેમના પેટાકંપની ઉત્પાદનો સરકારી હુકમોમાં સ્વીકાર્ય ન હતા ત્યાં સુધી સિસ્ટમને ગ્રીસ કરવાનું ઠીક હતું. બહારથી સારી તકનીકીની સુરક્ષાવાદ જન્મજાત જેવું લાગતું હતું. તેઓ ભ્રષ્ટાચારના બોજ સામે હતા પરંતુ કરવેરાને બચાવવા માટે નાણાકીય નિવેદનોની ‘ડૉક્ટરિંગ’ એ અંતઃકરણ પર કોઈ બોજ લાગતો ન હતો! ત્યારબાદ ત્યાં વિવાદાસ્પદ ડિફૉલ્ટર્સ હતા જે ‘કાયદેસર’ વ્યવસાયોની આગેવાની હેઠળ બિનકાર્યક્ષમ કાયદાઓ અને ન્યાયિક પ્રક્રિયાઓનો લાભ લેતા હતા.

જ્યારે સિસ્ટમ તે જે રીતે હતી, એમએસએમઇઓ પણ દોષમાં ભાગ ધરાવે છે. એક સમયે તેઓ સામૂહિક રીતે અભિનય કરે તેવું લાગે છે કે તે લેવી અથવા આયાતનો વિરોધ કરે છે, અને ભાગ્યે જ ભ્રષ્ટ અધિકારીની ગેરવાજબી માગણીઓ સામે. ત્યાં કોઈ સ્વ-નિયમન ભાગ્યે જ છે કે ઔદ્યોગિક સંગઠનો દ્વારા હાથ ધરવામાં આવે છે. લોકશાહીની સુંદરતા જવાબદાર સામ્યવાદમાં છે. કલ્પના કરો કે જો ઔદ્યોગિક ક્ષેત્રના તમામ એમએસએમઇ ભ્રષ્ટ વેચાણ કરના મૂલ્યાંકનકાર અથવા પ્રદૂષણ નિયંત્રણ બોર્ડ ઑફિસરના બ્લેકમેઇલિંગની માંગમાં ગુફા નહીં કરે! ઢોંગની સુંદરતા અર્ધ-સત્ય અને સગવડો છે. તે એક અનુકૂળ ગોઠવણ છે જેણે સ્થિતિને પ્રોત્સાહન આપ્યું અને વિસ્તૃત કરીને, નવીનીકરણની જરૂરિયાતને દૂર કરી.